MIJN VERHAAL - Een nieuw begin: mijn weg naar mezelf
Als ik terugkijk op de jaren tachtig en waar ik nu sta in 2026, voelt het verschil minder groot dan je misschien zou verwachten.
Genderdysforie ontstaat niet door jeugdtrauma. Genderdysforie 'is' trauma
Ik blijf mij verbazen over hoe hardnekkig de aanname is dat genderdysforie zou voortkomen uit jeugdtrauma. Dat is nooit bevestigd, en tóch blijft het maar terugkomen in gesprekken, in artikelen, in meningen die mensen als feiten zijn gaan zien.
Vertrouwen, kwetsbaarheid en (opnieuw)durven open bloeien
Vertrouwen. Het klinkt zo vanzelfsprekend. Een rustige basis onder iedere gezonde relatie, of dat nu gaat om vriendschap, liefde, familie of de band met jezelf.
Onwetendheid in de zorgsector
Jessie (18) kreeg de diagnoses licht verstandelijk beperkt en autisme. Een jaar geleden bleken deze diagnoses onjuist. "Ik werd mijn hele jeugd behandeld als iemand met een verstandelijke beperking.
ZES MISVERSTANDEN OVER GENDERDYSFORIE
Het is een psychische stoornis: Genderdysforie is een gevoel van niet-passen bij het lichaam, geen psychiatrische ziekte. Wel kunnen mensen mentale druk ervaren door de sociale reacties en uitsluiting.
Social media moe: iedereen schreeuwt, maar wie luistert er nog?
Soms ben ik gewoon social media moe. Niet een beetje moe. Gewoon: telefoon weg, klaar ermee. Want wat je tegenwoordig voorbij ziet komen, is soms nauwelijks nog normaal te noemen.
Acceptatie en respect: wat verwachten we eigenlijk van elkaar?
In dit blog wil ik een onderwerp aansnijden over, 'wat verstaan we onder acceptatie? En wat verstaan we onder 'respectvol'.
Genderzorg: verzekerd op papier, maar bereikbaar in de praktijk?
We praten veel over de lange wachtlijsten binnen de genderzorg. Over te weinig zorgverleners, te weinig plekken en een grote vraag naar zorg. Maar er is nog een andere partij die een belangrijke rol speelt: de zorgverzekeraar. Hoe wordt er eigenlijk naar zorgverzekeraars gekeken?
Een verkeerde term kan een heel verkeerd beeld creëren
Over slechte journalistiek, transgenderzorg en DSD/intersekse. Soms lees ik een krantenkop en denk ik: Klopt dit eigenlijk wel?
De T die niet voor iedereen als vanzelfsprekend voelde
Hoe vanzelfsprekend is het eigenlijk dat de T onderdeel is geworden van de letters waar we vandaag de dag zo vertrouwd mee zijn? Voor veel mensen lijkt LHBTI+ inmiddels één geheel. De letters worden vaak achter elkaar genoemd alsof ze altijd bij elkaar hebben gehoord. Maar als je wat verder terugkijkt, ligt dat genuanceerder.
“Waarom moet mijn M verdwijnen omdat iemand anders geen M of V wil?”
Er wordt gesproken over het schrappen van de geslachtsvermelding op de Nederlandse identiteitskaart. Het beleid rond het terugdringen van geslachtsregistratie is mede voortgekomen uit eerdere politieke afspraken, waaronder het Regenboog Stembusakkoord, waarin COC Nederland een belangrijke rol speelde.
Je hoeft geen specialist te zijn om een patiënt te helpen
Een ziekenhuis is een plek waar je naartoe gaat omdat je zorg nodig hebt. Soms voor iets kleins, soms voor iets ingrijpends. En soms kom je er terecht omdat je een operatie hebt gehad en daarna met een vraag of probleem zit. Op zo'n moment verwacht je eigenlijk niet zoveel. Je wilt gewoon iemand kunnen bellen die je verder helpt. Maar wat gebeurt er wanneer je tijdens een telefoongesprek van de ene afdeling naar de andere wordt verwezen?
“Waarom zou ik mezelf nog transgender noemen als ik al ruim 35 jaar geleden bent geopereerd?”
Ben je transgender omdat je ooit een transitie hebt gehad? Dat is een vraag waar niet iedereen hetzelfde antwoord op zal geven. Voor de één is transgender een blijvende identiteit. Voor een ander beschrijft het vooral een periode in het leven waarin een transitie heeft plaatsgevonden. En weer iemand anders denkt: Ik heb ooit een transitie gehad. Inmiddels ben ik gewoon wie ik ben man of vrouw. Daar zit een belangrijk verschil.
Waarom moet je eigenlijk uit de kast komen?
Een jongen krijgt een vriendin. Niemand vraagt wanneer hij uit de kast komt als hetero. Een vrouw vertelt dat ze een man heeft ontmoet. Geen coming-out, geen officieel moment. Het wordt gewoon gezien als onderdeel van het leven. Maar wanneer iemand homo, lesbisch of transgender is, verwacht omgeving ineens dat die persoon daar iets over vertelt. Waarom?
Niet iedereen wil een aankondiging toch?
Hoe meer hokjes we proberen af te breken, hoe meer labels we lijken te creëren.
We horen het steeds vaker: mensen willen niet meer in hokjes worden geplaatst. Begrippen zouden te beperkend zijn. Labels zouden mensen vastzetten in een identiteit die veel ingewikkelder is dan één woord kan beschrijven. Dat klinkt op het eerste gezicht logisch. Maar tegelijkertijd gebeurt er iets merkwaardigs.
Binnen LHBTI+ geen ruimte voor een andere mening als transgender?
Mag je binnen de LHBTI+ gemeenschap een andere mening hebben over transgender zijn, genderdysforie of de manier waarop hierover wordt gesproken? Dat lijkt misschien een vreemde vraag. Juist binnen een gemeenschap die zich sterk maakt voor jezelf mogen zijn, zou je verwachten dat er ruimte is voor verschillende ervaringen en opvattingen.
Toch hoor ik, en ervaar ik zelf, soms iets anders.