Dat opgelegde landelijke 'WIJ-GEVOEL ?'

Ik voel het niet, en ik ga het ook niet faken.

Op het grote media podium lijkt alles verbonden.

In het echte leven? Leef je net zoals ieder ander. 

Wat belangen organisaties verkopen als gemeenschap?

Voelt voor mij als marketing.

Ik pas niet in het plaatje. 

En eerlijk? Dat plaatje waar we naar kijken klopt ook niet helemaal. Ga niet voor een ander bepalen hoe diegene in jouw overtuiging moet heten. Ik was bijvoorbeeld lang geleden een transjongen vóór mijn transitie, nu leef ik al ruim 35 jaar als hetero-straight man. Zo werkt het voor mij persoonlijk en zo heb ik het altijd ervaren. Er zijn zoveel groepen binnen de LHBTI gevormd, dat het steeds onduidelijker is. Althans, zo ervaar ik het hé?! 

Laat ook mensen in hun waarde die wel van vaste rollen houden zoals man, vrouw en hetero. Bekijkt het niet als hokjes, want de rainbow community plaatsen zichzelf net zo hard in een nieuw gekleurd hokje. Ik zie namelijk geen verschil. Niet iedereen hoeft hierin mee te gaan en het eens met je te zijn. Er zijn tevens mensen die lang geleden hun transitie hebben afgerond, niets van de community begrijpen en het allemaal niet kunnen bijbenen. Jij verwacht respect en begrip van de ander, de ander verwacht respect en begrip van jou. 

Zichtbaarheid is mooi,..

Alleen het zegt weinig over het échte leven zoals in je werk, het dagelijks leven, met vrienden en familie. Zichtbaarheid heeft ook zijn kanttekeningen, het betekend niet automatisch dat er ook daadwerkelijk meer begrip komt. Ondanks begrip voor elkaar wel hard nodig is. 

Mijn leven is geen publiekelijk podium. 

Belangenorganisaties laten vooral een beeld zien dat je in een passend gekleurd hokje hoort, maar vind iedereen dat. Nee, niet iedereen. Ik vind zelf dat er steeds meer etiketten op mensen worden geplakt. Dat beeld wat geschetst wordt, noemen ze dan het "wij" gevoel. Ik ga er niet in mee. Ieder zijn keus. 

Dat "wij" zichtbaarheid?

Ik zie veel groepsdruk en polarisatie in de samenleving. Is het een verkeerde aanpak? Wat vind jij? 

Niet iedereen wil onderdeel zijn van een collectief verhaal.

Ik dus ook niet. 

Binnen organisaties wordt er veel gesproken over inclusie,..

Alleen lezen we weinig over afwijkende stemmen, ookal heb je zelf genderdysforie, ben je intersekse of non-binair. Ik vind het jammer dat daar geen ruimte voor komt.  

Wat zichtbaar op een podium in de media en politiek is?

Is vaak een versie van een onrealistisch beeld. 

Het verschil tussen beeld en werkelijkheid?

Het beeld wat we zien, zie ik als een 'collectief feestje'. Dat beeld is vele malen groter dan mensen binnen de community willen toegeven. Ik vraag mij soms af, wat wil je eigenlijk uitdragen, wat is in de afgelopen 20 jaar de boodschap geweest. Jezelf zijn? Het begon ooit als protest vanwege geweld, discriminatie en uitsluiting. Sinds wanneer is er een politieke vlag voor nodig om jezelf te zijn. 

Kort samengevat: 

Mijn leven laat zich niet samenvatten in een politieke vlag of campagne. Acceptatie kun je namelijk niet afdwingen en 'verbinden' kun je niet opleggen met slogans. Ik ben wie ik ben, mezelf geaccepteerd dat ik geboren ben met genderdysforie. Ik heb geen acceptatie van een ander nodig. Ik leef  liever zonder dat collectieve - 'wij'.

Het zijn kritische woorden wat ik in gesprekken terug hoort komen als ik in gesprek ga met mede (oud) transgenders in de wachtkamer zoals vorig jaar op de Gender poli. Hoe kijken we zelf naar dat hele circus. Het gesprek waar menig transgenders meekomen is, 'het is doorgeslagen,... Het is een verkeerde aanpak en wil er niet mee geassocieerd worden. Er is geen ruimte voor een andere mening'. 

Wordt het wellicht tijd voor een andere aanpak? 

In mijn blog snij ik dit soort items aan, niet het standaard verhaal wat we voornamelijk in de media voorbij zien komen maar ik wil meer de diepte in en openheid, "wat vindt ik en wat vind jij er nou eigenlijk van?!".  

Mijn blog bestond eerst uit boordevol informatie, en persoonlijke verhalen hoe ik mijn transitie heb ervaren. Tips, hoe ik de zorg ervaar, hoe ik naar een wereld kijk met allerlei kleuren en letters, groepjes, erbij willen horen etc. Uiteindelijk heb ik mijn blog volledig omgegooid en heb ik de informatie eraf gehaald, want informatie is overal te vinden. Hoe iemand Genderdysforie ervaart, is voor mij anders en voor iedereen anders. 

Meer aandacht betekent niet automatisch meer begrip. 

Als pride meer onrust en verdeeldheid veroorzaakt dan begrip, is het dan nog wel de juiste aanpak?