Dat opgelegde 'WIJ-GEVOEL?'
Ik voel het niet, en ik ga het ook niet faken.
Op het grote media podium lijkt alles verbonden.
In het echte leven? Leef je net zoals ieder ander.
Wat organisaties verkopen als gemeenschap?
Voelt voor mij als marketing.
Ik pas niet in het plaatje.
En eerlijk? Dat plaatje waar we naar kijken klopt ook niet.
Alleen het zegt weinig over het échte leven zoals in je werk, het dagelijks leven, met vrienden en familie.
Mijn leven is geen publiekelijk podium.
Organisaties proberen je in een passend gekleurd hokje te drukken. Dat beeld wat geschetst wordt noemen ze dan het "wij" gevoel. Mij niet bellen, ik heb te lang in een hokje moeten leven vóór mijn transitie periode.
Het brengt groepsdruk en polarisatie in de samenleving.
Niet iedereen wil onderdeel zijn van een collectief verhaal.
Binnen organisaties wordt er veel gesproken over inclusie,..
Alleen willen ze niets weten over afwijkende stemmen.
Wat zichtbaar op een podium in de media en politiek is?
Is vaak een versie van een onrealistisch beeld.
Het verschil tussen beeld en werkelijkheid?
Het beeld wat we zien is een 'carnaval propaganda feestje'. Dat beeld is vele malen groter dan mensen binnen de kleurenblind community willen toegeven.
Mijn leven laat zich niet samenvatten in een politieke vlag of campagne. Verbinding kun je namelijk niet afdwingen en 'acceptatie' kun je niet opleggen met slogans. Ik ben wie ik ben, zonder dat - 'wij'.
