Genderdysforie ontstaat niet door jeugdtrauma. Genderdysforie 'is' trauma
Blog
De koppeling tussen jeugdtrauma en genderdysforie, het moet stoppen
Ik blijf mij verbazen over hoe hardnekkig de aanname is dat genderdysforie zou voortkomen uit jeugdtrauma. Dat is nooit bevestigd, en tóch blijft het maar terugkomen in gesprekken, in artikelen, in meningen die mensen als feiten zijn gaan zien. Terwijl zoveel mensen met genderdysforie inclusief ikzelf keer op keer zeggen: genderdysforie ontstaat niet door jeugdtrauma. Er zijn zoveel mensen met genderdysforie die opgroeiden in warme, liefdevolle, stabiele gezinnen. Die gewoon geboren zijn mét genderdysforie. En toch roept omgeving vaak: “Er zal wel veel gebeurd zijn in dat gezin…” Genderdysforie 'is' wat je al van jongs af aan voelt, en de wereld reageert daar vervolgens op vaak zonder dat ze zich realiseren wat dat met je doet.
Micro-agressie: de stille stapel dat trauma wordt
Als kind word je opgevoed naar het geslacht dat op je geboorteakte staat. Maar diep vanbinnen voel je al vroeg dat er iets niet klopt. Je snapt niet waarom je als meisje wordt gezien/aangesproken terwijl je jezelf een jongetje voelt of andersom. En dan begint de stroom micro-agressies. Niet bewust, niet kwaad bedoeld, maar het is wel pijnlijk. Buurtkinderen, familieleden, opa’s en oma’s, leerkrachten, onbekenden op straat. Iedereen die jou aanspreekt alsof jij iemand van het andere geslacht bent die je dus diep van binnen niet bent. Iedereen die jou corrigeert, omdat ze jouw innerlijke waarheid niet zien. Ik wist diep van binnen dat ik een jongen was, maar kreeg dan te horen dat ik een “leuk jurkje” aan had. Eenmaal thuis kreeg mijn moeder het zwaar te verduren, want ik wilde dat ze daarmee ophield door mij als een meisje te kleden. Ik schaamde mij dood en mijn zelfbeeld was totaal anders als hoe mijn ouders en omgeving mij zagen. En dat járenlang achter elkaar. Ik had geen probleem met mijn identiteit, ik had een grote worsteling met mijn lichaam waar ik niet in thuis hoorde biologisch gezien. In mijn pubertijd gaf ik wel eens een sneer tegen mijn ouders dat ik geen meisje ben.
Pas tijdens mijn transitie begon heling
Mijn genderdysforie stopte vanzelf toen ik eenmaal de brug van transitie betrad. Wanneer je eindelijk stappen zet richting het lichaam dat bij je hoort, komt er ruimte om te ademen. Om te helen. Pas dan kun je terugkijken op wat je allemaal hebt moeten dragen en heb moeten doorstaan. Ouders hebben het vaak niet door. Veel kinderen met genderdysforie laten als kind al kleine signalen zien, kleine pogingen om duidelijk te maken wie ze zijn. Maar ze worden niet altijd (direct) begrepen. Niet gezien, en niet gehoord. Wanneer de transitie begint, heb je ouders die je omarmen, je hebt ouders die zelf in een slachtofferrol gaan zitten en wellicht dat zelf helemaal niet door hebben. Je hebt ouders die rouwen: “Ik wil mijn zoon of dochter terug”, niet beseffend dat die nooit echt heeft bestaan zoals zij dachten. Bij mij kwam het besef van trauma pas aan het einde van mijn transitie. Toen pas kon ik voelen en de juiste woorden ervoor vinden wat ik jarenlang had weggedrukt om te overleven. Ik heb destijds tientallen dagboeken geschreven om mijn gevoelens en ervaringen goed onder woorden te brengen wat ik mij terug kan herinneren, en door de jaren heen voor mezelf goed kon verwoorden wat genderdysforie voor mij heeft betekent. Mijn zelfbeeld veranderde tijdens mijn transitie. Ik voelde mij minder onzeker. Ik ging steeds steviger in het zadel zitten en begon langzaam te beseffen én te ontdekken dat het leven ook mooie kanten kreeg. Voor mijn transitie was mijn leven donker, zwaar en isoleerde mijzelf continu. Tijdens mijn transitie zag ik mijn toekomst positiever in als voorheen. Ik werd eindelijk mijzelf en kreeg steeds meer rust omdat omgeving mij eindelijk zag wie ik al jaren was. Ik werd overal als jongeman aangesproken en dacht, eindelijk!!! De wereld ligt voor mijn voeten en nu kan ik plannen maken hoe IK mijn leven ga invullen zoals IK dat wil. Na mijn transitie ben ik gaan werken aan mijzelf, geleerd en geaccepteerd dat ik blijkbaar 1 van de zovelen ben die met genderdysforie is geboren. Dat het buiten mijn macht lag en in mijn eentje het nooit voor elkaar had gekregen om te leven hoe ik nu leef. Dankzij Genderzorg heb ik al mijn operaties kunnen doen, en het jongetje wat 17 jaar opgesloten heeft gezeten langzaam naar buiten kwam om zich uit te durven spreken dat er blijkbaar biologisch in de ontwikkeling als embryo anders is verlopen.
Door de jaren heen zie ik mezelf niet meer als een man dat geboren is met genderdysforie. Genderdysforie ligt al ruim 35 jaar achter me. Ik leef net zoals ieder ander en ik zie mezelf niet anders als anderen. Mijn beeld is blijkbaar anders als die van anderen, en ik weet 100% zeker dat er heel veel mensen er anders naar kijken als het welbekende plaatje waar de maatschappij naar kijkt. Daarom heb ik ook voor een blog gekozen om ook eens een 'ander geluid' te laten horen. Blog onderwerpen wat onder belicht blijft. Hoe ik naar het totale plaatje kijk, hoe ik het ervaar, wat mij bezig houdt, welke vragen die ik stel waar ik weinig tot niets over hoor e.d. Of mijn blog gelezen wordt en interessant genoeg is zal ik moeten afwachten. Ik wil het op zijn minst proberen. Maar ik ga eventjes terug naar het onderwerp.
Laten we dit fabeltje loslaten
Terwijl veel homoseksuele mensen óók pijn en microtrauma’s in hun jeugd hebben meegemaakt, zien we in de samenleving niet perse dat homo's met trauma automatisch transgenders zijn. Toch koppelt men dat niet aan hun geaardheid. Waarom blijft een groot deel van de samenleving jeugdtrauma en psychische stoornis linken aan genderdysforie? Online lezen we nog steeds dat transgender een identiteitstoornis is door allerlei therapeuten, psychologen e.d. die denken veel verstand te hebben over mensen met genderdysforie. Het is beschamend en schrikbarend wat er over ons geschreven wordt. Mensen met genderdysforie gaan dezelfde lange periode door zoals ook homoseksualiteit lang als ziekte of stoornis werd gezien. Laten we er alsjeblieft mee stoppen, echt...! Het is een hardnekkige, schadelijke, onjuiste aanname. Hopelijk komt er heel snel verandering waardoor we niet zo in de 'kijker en 'intressant worden gezien.
Je bent je hele leven “transgender” geldt niet voor iedereen
Mensen denken vaak dat je voor altijd transgender blijft. Mijn ervaring is, dat genderdysforie voor mij is gestopt zodra mijn transitie was voltooid. Daarna kwam er eindelijk rust. Je leeft simpelweg als man of als vrouw, of tussenin zoals je je altijd al van binnen voelde. Mijn lichaam is aangepast, maar mijn kern is altijd hetzelfde gebleven. En dit is iets wat je vrijwel nooit naar buiten hoort komen van psychologen, of op de genderpoli’s. Niet omdat het niet waar is, maar omdat alleen wij mensen die dit werkelijk hebben geleefd kunnen vertellen hoe ieder zijn/haar ervaringen zijn.
De hoeveelheid misinformatie is beangstigend
De laatste jaren zijn er talloze “therapeutische” websites opgedoken die allemaal dezelfde copie/paste-teksten brengen: “Voel je je misschien niet thuis in je lichaam? Misschien ben je…
De benaming 'transgender' is een verdienmodel geworden. Alles wordt onder het kopje transgender geschoven. Het liefst afbeeldingen en tv fragmenten van een persoon met borsten, gekleurd haar met baard en snor. Dat is het beeld wat de media, politicus voornamelijk naar buiten brengt. We worden als 'freaks' neergezet. De realiteit is anders. Aan de buitenkant zien mensen namelijk niets aan ons. Hoe vaak ik te horen krijg, "hu? Jij? Bij jou zie je het helemaal niet?!
'Het is goed gelukt', ook zo'n zinnetje wat je regelmatig terug hoort. Wat denk je zelf? Dacht je nu werkelijk dat we er allemaal uitzien als een ingehuurde media clown wat jij in het nieuws en op social media voorbij ziet komen?
Tuurlijk niet, als ik met mijn hoofd bij de NOS in het nieuws zou staan, met een headline eronder, is het niet interessant. Dat verkoopt niet. Daar wordt niet op gereageerd, daar wordt niet op geliked, dat wordt niet gedeeld. Kortom, het verkoopt niet. Aan de buitenkant zien wij er net zo uit als jij als lezer.
Van overleven naar leven – de buitenwereld denkt het te weten.
Blog
1. De buitenwereld denkt het te weten
Wat me soms echt raakt, zijn onderzoeken over mensen zoals ik – vaak gedaan door studenten voor schoolopdrachten. Goed bedoeld misschien, maar het resultaat voelt vaak als een karikatuur. Zo’n onderzoek verschijnt dan in de media, alsof ze ineens weten hoe ons leven eruitziet. Maar ze missen de essentie: hoe het écht voelt om te leven in een wereld die jou niet begrijpt. Het is geen project. Het is mijn leven. En dat is vaak een kwestie van overleven geweest.
2. Een jeugd die nooit begon
Mijn puberteit? Die heb ik eigenlijk nooit gehad. Je bent jong, maar wordt gedwongen om volwassen te zijn. Er is geen ruimte voor ontdekken, spelen of fouten maken. Alles staat onder druk. Je moet overleven. Je loopt 10-0 achter op je leeftijdsgenoten. En als je leven eindelijk een beetje kleur krijgt, heb je zoveel in te halen… maar sommige dingen haal je nooit meer in. Zoals je jeugd.
3. Mijn innerlijke kind
Op een bepaald moment in mijn volwassen leven kwam ik tot een besef: Ik had mijn innerlijke kind allang in de steek gelaten. Niet bewust, maar omdat ik moest. Je leeft niet – je OVERleeft. Pas toen ik dat kleine ‘ikje’ weer terugzag, begon er iets te veranderen. Ik leerde het te omarmen, ervoor te zorgen. En daardoor kreeg ik meer zelfvertrouwen. Meer rust. Minder angst voor wat anderen vinden.
4. Trauma en het lichaam
Trauma laat sporen na. Niet alleen in je hoofd, maar ook in je lichaam. Je lichaam kan gaan protesteren. Pijn, vermoeidheid, klachten zonder duidelijke oorzaak. Biologisch gezien is dat geen toeval. Het is je lichaam dat zegt: “Ik kan dit niet meer.” Je kunt je bagage blijven dragen, of kiezen om stukje bij beetje los te laten wat je niet meer dient. Wat je meeneemt, is wat jou sterker heeft gemaakt.
5. Wachttijd en het systeem (tegenwoordig).
Dan denk je: eindelijk ben ik zover. Maar dan begint de echte wachttijd. Soms wel 5 jaar voordat je hulp of een operatie krijgt. En alsof dat nog niet genoeg is, krijg je daarna te horen dat je eerst trauma-therapie moet doen. Alsof ze het niet snappen:
-Dysforie komt niet dóór trauma. Dysforie ís al een trauma. En ondertussen sta jij op pauze, terwijl de tijd gewoon doortikt. (Ik kom uit een tijd dat een wachtlijst bestond van minimaal 6 weken tot max. 3 maanden).
6. Je weet waar je vandaan komt
Sommigen blijven staan. Anderen redden het niet. En soms begrijp je heel goed waarom mensen opgeven. Maar ik weet waar ik vandaan kom. En ik weet ook: ik ben ver gekomen, op eigen kracht. Dat zie je niet terug in een krantenartikel. Of in een onderzoekje. Maar ik ben er nog. En ik vertel dit verhaal omdat het ertoe doet. Omdat wij ertoe doen.
Brief aan je jongere zelf
Het schrijven van een brief aan je jongere zelf kan een krachtige manier zijn om de verbinding met je innerlijke kind te herstellen. Je geeft daarmee erkenning aan wie je ooit was – en nog steeds in je meedraagt. Ik heb tijdens mijn transitie en nog jaren daarna veel geschreven. Ik heb tientallen dagboeken vol geschreven om mijzelf te helen. Al pijnlijke herinneringen die ik nog wist tijdens mijn jeugd, mijn pubertijd en mijn zoektocht naar mezelf was nodig om alles in detail op te schrijven. Het was tijd om te helen en dat heeft mij ontzettend goed geholpen.
🔹
Neem als volwassene de tijd om terug te schrijven naar jezelf als kind. Dat kan over je hele kindertijd gaan, of over een specifieke periode. Sta tijdens het schrijven stil bij wat je toen hebt meegemaakt. Kijk er met zachtheid en mededogen naar.
🔹
Kun je zien wat je toen nodig had? Hoe dapper en veerkrachtig je was? Laat je jongere zelf weten dat je er nu bent – om te zorgen, te leren zorgen, en het leven met liefde en aandacht te dragen. Zowel voor toen als voor nu.
Waar licht en donker elkaar ontmoeten. Zonder donker geen licht. Zonder licht geen donker
Beide maken deel uit van wie we zijn. Maar wat gebeurt er als ze elkaar werkelijk ontmoeten? Sta eens stil bij een ervaring in je leven die je als licht hebt ervaren, een moment van verbinding, opluchting, groei of vreugde. En breng ook een ervaring naar boven die donker voelde, misschien vol verdriet, verlies, angst of eenzaamheid. Het mogen twee afzonderlijke gebeurtenissen zijn. Of misschien is er één ervaring waarin zowel licht als donker tegelijk aanwezig waren. Schrijf over deze ervaringen. Geef ze woorden, ruimte, aandacht. Wat gebeurt er als je deze twee kanten van jezelf bij elkaar brengt? Wat verandert er als het licht zachtjes schijnt op het donker? En wat laat het donker jou voelen of begrijpen wat in het licht misschien verborgen bleef? Sta jezelf toe te onderzoeken wat er in jou beweegt als licht en donker elkaar ontmoeten. Niet om iets op te lossen, maar om aanwezig te zijn — bij alles wat er is.
Levensboek maken: Focus niet alleen op het negatieve
Wanneer je een levensverhaal gebruikt om een negatieve ervaring uit het verleden te verwerken, is het een valkuil om alleen maar over het negatieve te schrijven. Traumatische ervaringen zijn een goede basis voor een levensverhaal, maar wanneer je honderden pagina’s aan ellende schrijft zal je halverwege afhaken. Voor elke slechte ervaring heb je vast ook een mooie herinnering. Belicht die mooie gebeurtenissen dus ook!
Een paar tips!
Maak een tijdlijn met alle levensgebeurtenissen en begin daarmee. Maak een uitgebreide vragenlijst en bespreek thematisch: geboorte/ huis/ familie/ spelen/ scholen/ werk/ vrije tijd/ relaties/ kinderen/ bijzondere dingen-ervaringen/ geluk en verdriet/ ouder worden/ levenslessen.