Paarse Vrijdag: een mensenrecht heeft geen festival nodig

Ieder jaar kleuren scholen paars tijdens Paarse Vrijdag. Het doel is duidelijk: laten zien dat iedereen zichzelf mag zijn en erbij hoort. Maar wordt er ook naar leerlingen en docenten geluisterd die helemaal niet in de schijnwerpers willen staan?

In een artikel van EenVandaag vertelt een ouder,- "Mijn zoon hoort bij de doelgroep en kan zich niet vinden in de wijze waarop er aandacht aan wordt besteed.

Voor zijn gevoel wordt hij die dag in een hokje gedrukt waar hij niet wil zitten. Hij staat niet graag op die manier in de spotlight. En dat is ook oké."

Wat ik vaker benoem in mijn blogs, "Niet iedere LHBTI'er wil zichtbaar zijn, meedoen aan activiteiten of op een speciale dag extra aandacht krijgen". Dat geldt ook voor een paarse vrijdag dat sommigen leerlingen gewoon leerling zijn, zonder dat hun identiteit nadrukkelijk wordt benadrukt. Betekent dat dat ze tegen acceptatie zijn? Natuurlijk niet. In hetzelfde artikel staat een uitspraak: 'Maak er geen festival van. Het is niets speciaals, het is een mensenrecht.' En daar zit een belangrijke kern.

Waarom moet er een speciale dag zijn om duidelijk te maken dat iedereen recht heeft op respect? Zou acceptatie niet gewoon onderdeel moeten zijn van hoe we dagelijks met elkaar omgaan? Een speciale dag kan voor de één waardevol zijn, maar voor de ander juist het gevoel versterken dat die anders is dan de rest. Waarom wordt er alleen maar geluisterd naar degenen die graag meedoen. Er zijn ook lhbti leerlingen en docenten die liever buiten de schijnwerpers willen blijven. Want als een leerling of een docent aangeeft zich door de invulling van Paarse Vrijdag juist in een hokje geplaatst te voelen, is dat dan niet iets om serieus te nemen? Niet om de dag meteen af te schaffen. Niet om de goede bedoelingen ter discussie te stellen. Maar om ons af te vragen of de manier waarop er aandacht gevraagd wordt voor acceptatie ook aansluit bij de behoeften van de mensen om WIE het gaat.

Je hoeft niet op een podium te staan om erbij te horen

Want als scholen en belangenorganisaties willen dat iedereen zichzelf kan zijn, wordt het ook tijd dat scholen en belangenorganisaties leren accepteren dat niet iedereen op dezelfde manier zichtbaar wil zijn. Een mensenrecht heeft idd geen festival nodig en ik ben het eens met de stelling: Respect hoort iedere dag vanzelfsprekend te zijn. Daarom vind ik het stukje van ouders heel belangrijk te benoemen in het artikel. 

Je hoeft niet persé op een podium te staan om erbij te horen. Je hoeft niet persé mee te vieren om recht te hebben op respect. Belangrijker nog: Je hoeft jezelf niet zichtbaar te maken om geaccepteerd te worden. Ik heb het al vaak benoemd in mijn blogs: je hebt namelijk geen acceptatie van een ander nodig om jezelf te zijn. Wat een ander en een community er ook van vind. Dit ben jij! Acceptatie begint bij jezelf. Het is nergens voor nodig om het van de daken te schreeuwen wie jij bent. De samenleving weet inmiddels wel dat we er zijn, daar is geen festival voor nodig om dat tig keer per jaar constant te benoemen en te vieren om jezelf te kunnen zijn.